100x oranje!

Afgelopen juni speelde ik mijn 100ste interland. Wat ooit klonk als een onbereikbaar moment, zeker toen ik na de eerste 4 jaar op 10 interlands zat, dat moment was toch ineens daar. Als klein meisje schreef ik in mijn dagboeken (lees ik nu terug) wat ik later wilde: prof hockeyster. Er zijn maar zelden momenten geweest dat ik even aan het wankelen werd gebracht voor die droom want het was diep van binnen altijd helder.

Wat een luxe en voorrecht is het eigenlijk om al zo jong te weten wat je écht wilt, en wat je drijft. Geen jarenlange zoektocht, maar dag in dag uit blijven opdagen op elke training, voor elke wedstrijd. 100x Oranje was dan ook geen doel op zich, maar het resultaat van een jarenlange reis en avontuur waarin ik leerde loslaten hoe het zou lopen en wat het eindresultaat ook zou worden. Waarin ik door selecties niet te halen juist sterker en sterker voelde dat het niet ging om het resultaat, maar mijn innerlijke drang om het leven van een topsporter te leven en de uitdagingen die het met zich meebracht aan te gaan.

Mijn jongere zelf had ik dan ook eerder gerust willen stellen, dat het wel goed zou komen en ik het pad volg dat ik behoor te volgen. Dat ik ook gelukkig zou kunnen zijn door mijn dromen na te jagen nog voordat ik mijn dromen waar zou maken. Dat het grootste onderdeel van de reis juist het verlangen naar die dromen is. Of is de kracht van iedere topsporter het niet genoegen nemen met dat verlangen, maar het koste wat kost willen behalen van die droom? Achteraf kan ik zeggen dat, alle momenten waarop ik getest werd, selecties niet haalde, blessures op liep of even aan mijn pad twijfelde, de trots tijdens deze 100ste extra groot maakte en mij ongelooflijk hebben doen genieten!

• 

• 

•